Silento kiel preĝo

Mi ne scias
al kiu mi parolas
kiam mi fermas la okulojn.
La vortoj elĉerpiĝis
kiel puto sen akvo.

Restas nur spirado:
mallonga varmo
de aero en la brusto,
la pezo de la tago
sur miaj ŝultroj.

Mi sidas en silento
kiel en malplena preĝejo.
La muroj ne respondas.
La benkoj ne demandas.
La lumo atendas.

Eĉ tiel,
en tiu atendado,
io malrapide malfermiĝas:
ne voĉo,
ne signo —
nur spaco por ne forkuri.

Se iu aŭskultas,
mi ne scias.
Sed la silento mem
faras min pli vera.

Kaj la silento
restas kun mi
kiel nomo,

kiun mi ankoraŭ ne scias diri.

Miklós Cseszneky